Op deze pagina vind je de meest recente column uit het Algemeen Dagblad
|
|
Segway
Lieve tante Agent,
Neem me niet kwalijk van de
week op de Lijnbaan. U reed voor me op zo’n Segway-ding. Een soort
electrische step. Waar je op staat en toch op rijdt. Uw mannelijke collega
zwiepte met een schone draai een stoepje op. En u wilde dat nadoen,
dat zag ik wel.
U zette de draai groots in,
uw heupen (in een van die vreselijke uniformbroeken waar ze nou nog
steeds geen fatsoenlijke mode-ontwerper naar hebben laten kijken), zwiepten
soepeltjes mee. Ik denk haast dat u in het weekend op salsales zit.
Met zo’n heerlijke Cubaan als leraar.
Maar toen vergat u snelheid
te maken. Waardoor de Segway begon te wankelen.
Als u er toen maar vrolijk
afgesprongen was, omdat iedereen weleens onhandig loopt te klunzen.
Maar u trok uw gezicht in een ik-ben-een-ambtenaar-van-dienst-uitdrukking.
En keek in de rondte met een waag-het-eens-mij-uit-te-lachen-hoofd.
En dat werkt niet. Want ook
al wil je niet lachen, doe je dat wel. Een mevrouw in een scootmobiel
riep schaterend: volhouden meid, ik heb het ook moeten leren. Twee Marokkaanse
jongens en ik grijnsden voluit en een oudere man zette zich op het plankje
van zijn rollater en begon zijn ogen al hiklachend met een zakdoek af
te vegen.
Want u bleef slagzij maken.
Als een lekke SS Rotterdam. Akelig langzaam. Uw collega keek om. Had
hij niet moeten doen want nu ramde hij zowat een lantaarnpaal. Dat hielp
ook al niet tegen onze slappe lach. Tot u ineens met een werkelijk vrouwmoedige
kracht en inzet uzelf en de Segway wist te corrigeren, hem weer rechtop
kreeg en met een enorme snelheid het van Oldenbarneveldplantsoen in
reed. Met een hoofd dat een hele doos tomaten nadeed.
Als er bezuinigingen komen
op de politie, mogen die Segways dan wel blijven, alsjeblieft, en die
verlegen onhandige schat van een agente ook. De hele stad fleurt er
gewoon van op. | |
Op deze pagina vind je de meest recente column uit het Algemeen Dagblad Rechtbank
Somalie
En toen hadden ze haar zoon zomaar uit huis gehaald. Met politie en al. De Afrikaanse vrouw was verontwaardigd, verdrietig en wanhopig. En probeerde in niet al te goed Nederlands aan de kinderrechter uit te leggen wat er gebeurd was.
Aan de andere kant van de rechtszaal zat Buro Jeugdzorg, te knikken. Ja, ze hadden het zoontje inderdaad uit huis gehaald. Maar dat had mevrouw toch mooi aan zichzelf te danken. Ze had zich niet aan haar afspraken gehouden, en tsja, dan was dit de consequentie.
De Afrikaanse vrouw wrong haar handen. Ze had zich wél aan haar afspraken gehouden, ze had toch hulp moeten zoeken. Dat had ze gedaan, bij het algemeen maatschappelijk werk!
Maar dat vond Jeugdzorg niet genoeg. Nee, ze moest naar de psychiater. Vanwege haar onverwerkte oorlogstrauma’s.
De kinderrechter was een knorrige mevrouw, van na de overgang, dus daar kon haar slechte humeur niet vandaan komen. Maar die had geen zin in handenwringende Afrikaanse mevrouwen. Met al dan niet onverwerkte trauma’s.
Ze bladerde woest heen en weer door het dossier. ‘Ah, ik zie het hier staan. U heeft ook steeds flauwtes en u ligt alsmaar op bed. Dat kan nooit goed zijn voor uw zoon.’
De advokaat van de Afrikaanse vrouw vroeg het woord maar kreeg het amper.
De rechter had geen zin in complicaties. Jeugdzorg deed veel te vaak niks en nu ze wel wat gedaan hadden bleef ze hoe dan ook achter ze staan.
De advokaat probeerde de rechter nog uit te leggen dat mevrouw ongemerkt zwanger was geraakt, dat ze daar twee keer een flauwte van had gehad. En was het niet zo dat alle zwangere vrouwen in het begin van de zwangerschap veel sliepen…nou dan?
Ongemerkt zwanger…daar had de rechter nog nooit van gehoord! Zelfs toen de advokaat kwam met een brief van de gyneacoloog dat mevrouw ondanks een spiraaltje toch bevrucht was geraakt, bleef het volgens haar gekkigheid.
En wat de Afrikaanse moeder ook beweerde, en haar huisarts, en het algemeen maatschappelijk werk, en de onderwijzers van haar zoon, dat ze juist wel erg goed was voor haar kind …de rechter had geen zin om haar standpunt te wijzigen.
De Somalische moeder liep gebroken de rechtszaal uit. Onverwerkte trauma’s…als ze die niet had was er nu eentje bijgekomen. Dat ze je kind zomaar afpakken, alleen omdat je je niet aan hun afspraken houdt. |
