De firma Snot en Hoest heeft mijn hoofd overgenomen. En in de rest van mijn vege lijf is de macht in handen van Koorts en Co. Kippenvel en zweetaanvallen wisselen elkaar af. Ik ben geen knip voor de verstopte neus waard. Want ik huil al als Gerard Arninkhof het nieuws voorleest. Dat komt niet door de stem van Gerard Arninkhof alhoewel die altijd een beetje schor klinkt, alsof er een klein poliepje op een van zijn stembanden zit. Het komt niet door de oogopslag van Gerard Arninkhof, ook al is die soms zo oneindig moe, alsof hij al teveel ellende gezien heeft. Het komt door de inhoud van het bericht. Dat Israel de Gaza strook aanvalt, aan wil vallen, of al aangevallen is. Ik volg het niet helemaal omdat mijn ogen zich bij het begin van het berciht al vullen met tranen. Waarom Israel? Waarom? Je hebt zelf de oorlog meegemaakt, de vervolging, de pogroms, de ultieme vernietiging. En waarom moet de geschiedenis zich dan herhalen maar dan met een ander volk als slachtoffer, en jullie als dader. ‘Omdat zij beginnen?’ Je bent geen klein jongetje op het schoolplein, Israel, je bent een trots nieuw land dat andere oplossingen had kunnen en moeten bedenken. Je hebt sinds 1949 het sterke Amerika achter je staan, en alle steun uit Europa voor handen. En toch wist je van je nieuwe land niks anders te maken dan een muur, dan checkpoints, dan prikkeldraad, dan vernedering, dan kolonisten die olijfboomgaarden van Palestijnse vrouwen in de brand steken, dan luchtaanvallen op vluchtelingenkampen. Mijn ogen vullen zich niet alleen met tranen, maar ook met afschuw. Kerst was er voor de vrede. Israel was er voor de sjaloom, en nu kweken jullie in de Gazastrook weer de haat en de zelfmoordterroristen van morgen. Ja, ik ben ziek, maar niet alleen van de verkoudheid, Israel, niet alleen van de verkoudheid.