Over alles wordt tegenwoordig wel een beurs
georganiseerd.
- Over de dood, (hoe je je kist en
je begrafenisstoet oppimpt)
- over reizen (inclusief specials
voor de gehandicapte, negroide homoseksuele single van 75+)
- en nu ook over scheiden. (9
februari in de Jaarbeurs in Utrecht)
Ik vraag me af hoe je daar dan naar toe gaat.
Naar zo’n scheidingsbeurs. Gezellig met een vriendin, die ook op het punt
staat? Met je moeder, want bij het uitzoeken van de trouwjurk was ze er ook
bij? Of met je aanstaande ex-man? Met voor ieder een pakje zakdoeken in de tas,
naast de gezamenlijke krentenbolletjes?
Ook over seks wordt er trouwens een beurs
georganiseerd. De Kama Sutra. En daar ben ik ooit beland. Ik durfde niet links
te kijken want daar stonden dildo’s in een formaat dat je g-spot halverwege je
borstbeen moest zitten. Rechts durfde ik niet te kijken want daar werden
porno-films geprojecteerd. Waar ik het verhaal niet meteen van begreep. Dus ik
keek netjes vooruit. En daar liep een stel van middelbare leeftijd. Net iets
boven het middelbare gewicht. En iets onder de middelbare schoonheid.
Dat wil zeggen; zij liep...rechtop met een
strak lakleren pakje aan waar diverse cellutitis-bobbels zich uit hadden
losgewurmd. En hij kroop er naast. Aan een hondenriem, nakend, met alleen een
string aan. Slaafs naar haar opkijkend en af en toe haar laarzen likkend.
Ik ben een week van streek geweest.
Maar ik zweer het je. Ik ga100.000 keer liever naar zo’n banale
seksbeurs dan een keer naar die over scheiden.
Wat een georganiseerde sneu-heid moet dat
zijn. Van detective-bureaus tot scheidingsmakelaars...van laboratoria voor
ouderschapsvaststelling tot datingbureaus voor ‘daarna’.
Kunnen we nou echt in Nederland niet meer een
beetje normaal doen? Zelfs niet als het om zoiets intens verdrietigs en
persoonlijks gaat?
