Als je op het Hofplein staat moet je ietsjes verder dan het Shell-gebouw. Daar staat een klein gebouwtje, net geen keet maar ook weer wel. En dat is de NAS. Die doen hetzelfde als de Pauluskerk vroeger. Daar komen mensen een kopje koffie halen en een troostend woord. Daar slapen ze overdags op stoelen omdat ze ‘s nachts bij de daklozenopvang geweigerd worden. Daar proberen ze met man en macht hun eigen demonen en verslaving te lijf te gaan. En elke week komt dominee Visser daar een uurtje filosofie geven. Maar het bestuur van de NAS heeft besloten dat de oude lijn van de NAS en de Pauluskerk niet efficient meer is. En dat daarom Hans Visser niet meer bij de NAS naar binnen mag. Dat kan niet. Dat is hetzelfde als tegen de oude meneer Philips zeggen dat hij geen gloeilamp meer mag gebruiken, tegen Coen Moulijn dat hij de Kuip niet inmag of tegen Bert en Ernie dat Sesamstraat voortaan gesloten is. Wat is dat toch in Rotterdam? Dat we helden als Nora Storm en Hans Visser eerder door het afvoerputje prakken dan dat we ze eren? Het zijn gouden mensen die met hun eigen handen en hun eigen hoofd een verslaafdenopvang hebben gemaakt waar heel het buitenland stikjaloers op is. En die dan de laatste tijd systematisch worden weggebonjourd door mensen die een managementboek vlotjes kunnen lezen maar van het leven op straat niks begrijpen. Peter, een van de vrijwilligers van de NAS, zei het zo: wij willen graag de menselijke maat behouden bij de NAS. En toen de mevrouw van het bestuur vroeg wat hij daarmee bedoelde, alleen maar zuchtend zijn schouders kon ophalen. Want de menselijke maat, dames en heren, is de menselijke maat. En die zouden we eerder het bestuur van de NAS moeten nemen dan onze eigen gekke dappere filosofie-gevende Dominee Visser. Die de NAS niet meer inmag? Gekker moet het toch echt niet worden.