We zaten met z’n
allen op het terras voetbal te kijken en voor mij zaten twee meiden luid te
tetteren. Ze hadden stiekem hun eigen flessen wijn meegenomen en bleven hun
glazen maar bijvullen. Het maakte niemand uit dat ze zaten te kwebbelen want
iedereen zat toch te joelen en te juichen.
En ik vond het wel
grappig. Want zo hoorde ik dat het vriendje van de een er niks van kon. Terwijl
de ander steeds rare spelletjes wou met handboeien en zo.
Dat vulde voor mij de
saaie gedeeltes van de wedstrijd leuk op.
Ze roddelden over hun
vriendinnen. Dat die bolle hele rollen koekjes achter elkaar opat. En dat een
huisgenootje laatst zomaar een soa-test had moeten doen, toch ook niet normaal.
Oei, daar ging een
glas wijn om. Gaf niks want ze hadden nog een bodempje in de fles.
Af en toe wierpen ze
een lodderig oog op het grote scherm, juichten netjes mee als er een doelpunt
viel. En hervatten dan weer heel snel het goede gesprek.
Morgen moesten ze
allebei werken. Getver, en dan nog vroege dienst ook.
‘Bij wie moet jij?’
vroeg de ene.
Nou, ze had eerst
gewoon zaal maar vanaf 9 uur moest ze de operatiekamer in, zei de andere.
‘En dan mag ik mijn
kapje wel ophouden want je weet hoe die ene chirurg is, die stuurt je zo weer
weg als hij ruikt dat je gedronken hebt.’
Ze wisselden nog de
merken uit van de pepermuntjes die het beste werkten tegen de dranklucht. En
trokken toen weer een fles wijn open.
Ik was zo blij dat ik
de dag erna niet ergens aan geopereerd hoefde te worden. Met deze twee operatiezusters die zo kachel waren
als een kanon.
Misschien dat een
alcoholcontrole vlak voor de operatiekamer een goed idee is, om het aantal
medische missers te beperken? Te beginnen tijdens het EK?
