Toen jullie die advertentie in de krant zagen
staan voor een topfunctie in onze stad, dacht je toen: Joepie Rotterdam?
Toen jullie kwamen solliciteren keek je toen
meteen rond naar een mooi huis in datzelfde Joepie Rotterdam?
En toen je de baan kreeg, belde je toen met je
schatje dat jullie zouden gaan verhuizen naar Joepie Rotterdam?
Nee he, je dacht Joepie Reiskostenvergoeding.
Want je bleef lekker wonen in je villaatje ver
buiten de stad.
Zoals 70% van onze topambtenaren dat zijn blijven
doen.
Want ze kregen toch een riante
kilometervergoeding, een parkeerkaart en een sjieke leasebak. En als directeur
konden ze zelf bepalen om ‘s ochtend een uurtje later te komen, om de file te
vermijden, en om dat te compenseren ’s middags weer een uurtje eerder weg te
gaan ook.
Daarom klooien ze maar wat aan met onze stad.
Omdat ze er zelf geen last van hebben.
·Zij horen die sirenes niet; elke
nacht weer in onze straten.
·Hun super is niet afgezet met
politie-lint omdat er weer een kind van 12 een overval heeft gepleegd.
·En hun zal het worst wezen dat bus
77 niet rijdt langs het verzorgings- en ziekenhuis waar ze toch nooit zullen
liggen, langs de begraafplaats waar ze geen bloemen hoeven te leggen of langs
de markt waar ze nooit hun boodschappen gaan doen.
Mijn natuurlijk neiging, topambtenaartjes, is
om jullie bij de Spido bij elkaar te drijven, in de Maas te flikkeren en dan te
zeggen: wie de overkant haalt mag daar op eigen kosten een appartement huren.
Maar dat kan je natuurlijk niet maken. Ten opzichte van de Maas. Die van
zichzelf al zo vervuild is.
Dus erin gooien mag niet, maar eruit gooien
toch wel? Ontslaan, die hele 70%.
En dan mensen aannemen die wel genoeg van
Rotterdam houden om er te willen wonen, samen met ons.
