Ik ben al bijna 85, hoorde ik haar tegen haar
vriendin zeggen. Die zelf een jonge blom van 74 was. Ik stond naast ze, in een
van de kleedhokjes van het van Maanenbad. Een oud zwembad van haast Oost-Duitse
allure. Grauwe kleedhokjes, sombere gangen maar het zwemt fantastisch.
Het was het banenuurtje alleen voor dames. Ik
had me intussen in mijn nieuwe badpak gesjord. Mijn oude was van voor de
eeuwwisseling en ja hoor, daar stonden ze. Twee bejaarde dames met een
handdoekje. Ik knikte vriendelijk. Want ik vind het wel stoer dat ook de oudere
meisjes naar het zwembad gaan. Geeft niks dat ze soms wat langzaam zijn.
Ik ging mijn baantje uitkiezen. De eerste baan
is voor de langzame zwemmer, de tweede voor de iets vlottere. Dan komt er het
gezellige middenstuk. Daar hangen de dames als zeepaardjes in het water en
kwebbelen er lustig op los. En dan krijg je baan 5 en 6 voor de snelle
zwemsters.
Ik haal net baan 5. Dan moet ik fucking mijn
best doen om het tempo bij te houden. Lig ik als een nijlpaard te stomen. Met
een rooie kop van de inspanning. Maar dan haal ik het net. Baan 6 is voor de
kampioenen. Die schieten je voorbij als een ferrari op de snelweg.
En laat nou een van die ferrari’s die mevrouw
van bijna 85 zijn.
Ik zag haar langsflitsen; ik keek; ik keek nog
eens met mijn mond open van verbazing. En dat moet je niet doen als je aan het
zwemmen bent. Ik ging gelijk kopje onder en verzoop zowat ter plekke.Maar ze was het echt.
Het is met die mevrouw dus net als met het van
Maanenbad. Ze zijn op leeftijd maar het zwemt fantastisch.
Nu moet ik me alleen nog de tering trainen om
qua conditieook maar een beetje in haar
buurt te komen. Geeft hopelijk niks dat ik soms wat langzaam ben?
