Ik was het een beetje zat, de mensheid. Twee hele nare mannen die een taxi-chauffeur het ziekenhuis in schopten, een paar rotjochies die een scootmobiel kaapten, een 17-jarige ego die een computerspelletje naspeelde en daarbij zichzelf niet naar een volgend level liet gaan maar 15 anderen ook niet. Ik verwachtte elk moment een briefje uit de hemel te zien dwarrelen met de tekst erop: ‘Beste mensen, ik hou niet meer van jullie, hoogachtend, Jezus.’ Tot er 80 mensen uit Schiebroek in een klap weer bewezen dat er ook goede mensen op deze aardkloot ronddarren. Ze schreven een brief. Naar onze burgemeester, Ahmed Aboutaleb, onze eigen Barack Obama, die een Marokkaan is maar door onze Feyenoord Hoolies voor Jood wordt uitgescholden. Dat het niet kon. Die huisvesting voor illegalen naast de landingsbaan van Zestienhoven. En daar hadden ze de volgende argumenten voor. ‘Wij mogen er niet wonen, vanwege het gevaar. Er zal maar een hoogtemetertje het niet doen en de piloot zit niet op te letten. Landt er een vliegtuig niet in een weiland, maar bovenop het hoofd van mensen. Die ook nog opgesloten zitten en er niet uitkunnen. En dan is het ook nog hartstikke ongezond. Een mens ademt namelijk liever frisse lucht dan kerosine. En het geluid is zo idioot hard dat je oren er letterlijk van gaan tetteren tot ze het helemaal niet meer doen. En als wij er daarom niet mogen wonen, mogen illegalen dat ook niet. Dat zijn ook mensen.’ En ik, supersaggerijnig van al dat klotegeweld de laatste weken, zat die brief in de krant te lezen en ineens brak bij mij de lente door. Als er nou een blaadje papier naar beneden komt, staat er vast heel wat anders op. ‘Lieve mensen uit Schiebroek, illegalen zijn inderdaad ook mensen, en jullie zijn schatten, x-je, Jezus.’ En anders wil ik het wel doen. Xxxxx-jes, lief Schiebroek, heel veel!