Neem me niet kwalijk van de week op de Lijnbaan. U reed voor me op zo’n Segway-ding. Een soort electrische step. Waar je op staat en toch op rijdt. Uw mannelijke collega zwiepte met een schone draai een stoepje op. En u wilde dat nadoen, dat zag ik wel.

U zette de draai groots in, uw heupen (in een van die vreselijke uniformbroeken waar ze nou nog steeds geen fatsoenlijke mode-ontwerper naar hebben laten kijken), zwiepten soepeltjes mee. Ik denk haast dat u in het weekend op salsales zit. Met zo’n heerlijke Cubaan als leraar.

Maar toen vergat u snelheid te maken. Waardoor de Segway begon te wankelen.

Als u er toen maar vrolijk afgesprongen was, omdat iedereen weleens onhandig loopt te klunzen. Maar u trok uw gezicht in een ik-ben-een-ambtenaar-van-dienst-uitdrukking. En keek in de rondte met een waag-het-eens-mij-uit-te-lachen-hoofd.

En dat werkt niet. Want ook al wil je niet lachen, doe je dat wel. Een mevrouw in een scootmobiel riep schaterend: volhouden meid, ik heb het ook moeten leren. Twee Marokkaanse jongens en ik grijnsden voluit en een oudere man zette zich op het plankje van zijn rollater en begon zijn ogen al hiklachend met een zakdoek af te vegen.

Want u bleef slagzij maken. Als een lekke SS Rotterdam. Akelig langzaam. Uw collega keek om. Had hij niet moeten doen want nu ramde hij zowat een lantaarnpaal. Dat hielp ook al niet tegen onze slappe lach. Tot u ineens met een werkelijk vrouwmoedige kracht en inzet uzelf en de Segway wist te corrigeren, hem weer rechtop kreeg en met een enorme snelheid het van Oldenbarneveldplantsoen in reed. Met een hoofd dat een hele doos tomaten nadeed.

Als er bezuinigingen komen op de politie, mogen die Segways dan wel blijven, alsjeblieft, en die verlegen onhandige schat van een agente ook. De hele stad fleurt er gewoon van op.