Ik
kreeg dinsdag onverwacht een kaartje voor het Scapino-ballet. En dan is het
feest in huize Carrie. Want naast Conny Jansen Danst ben ik ook gillend fan van
Scapino.
Zelf
ben ik nog niet in staat om mijn grote teen een beetje bevallig te bewegen, dus
ben ik wild-enthousiast als dansers dat met al hun stukjes lichaamsdeel wel
kunnen.
Het
programma heette Wonderworld. Het waren korte dansstukken die deels gebaseerd
waren op de IJslandse Mythologie . Er deden minstens tien choreografen aan mee
en een heleboel dansers. Dus wat kon er misgaan?
Nou
niks.
Het
décor was prachtig, de muziek was goed, en het dansen was perfect, een.
technisch hoogstandje.
Er
breakdance-te een jongen volleerd op klassieke muziek. Een meisje in een
ijsblauw tenuetje was in haar solo een slangemens. En de andere jonge dansers
bewogen zich soms hoekig en schokkerig om daarna weer woest met de armen te
maaien.
Wauw,
dat moderne dans zo giga-knap kan zijn. Ik zat met mijn mond open. Eerst nog
van bewondering. Maar toen kwam de eerste gaap. En daarna de tweede.
Ik
kneep mezelf wakker. Dit kon toch niet. Zo’n volmaakt dansgebeuren…daar ga je
niet bij zitten knikkebollen. Maar gaandeweg de voorstelling betrapte ik me er
op dat ik me knoerthard zat te vervelen.
Ik
voelde namelijk niks bij al dit gedans. Er was geen emotie, alleen maar
vakmanschap. Kil, geniaal, technisch perfect vakmanschap.
En
alhoewel ik vakmanschap ook tot bij mijn minnaars bijzonder op prijs weet te
stellen, ben ik een wijf, en wil ik ook gevoel.
Lief
Scapino, ik weet ook niet hoe het komt.
Misschien zijn jullie even meegesleept door vakgekte. Misschien ligt de
IJslandse Mythologie na Icesave net even niet lekker in ons land. Of misschien
zijn jullie zo vaak gedreigd met
bezuinigingen dat je niks meer kúnt
voelen.
Maar
mag de volgende voorstelling weer wel levend, hartstochtelijk en vooral warm
zijn? Thanx!
