De orgeldraaier kon het draaien niet laten.
Hij was al jaren geleden afgekeurd en zat nu muurvast in de WAO. Maar er zijn
van die dagen, dat zegt ook zijn vrouw, dat hij onrustig wordt. Dat hij naar
buiten wil, achter zijn eigen orgelmuziek aan. Alleen mag dat niet, als je in
de WAO zit.
In het begin liep hij nog weleens met een
collega mee. Vertelde hij tegen de
rechter.
Maar toen kroop het orgelbloed waar het niet
gaan kon. Hij mocht een orgeltje lenen van een vriend. Hij vroeg vergunningen
aan voor op de markt. En zo’n 1, 2 keer in de week ging hij orgelen en haalde
pakweg 30 euro per dag op. Dat was ongeveer wat hij ook kwijt was. Aan de
bezine, aan de vergunningen, aan nieuwe muziek – want ze willen tegenwoordig
allemaal Jan Smit en Frans Bauer, mevrouw de rechter.
‘Maar dan was ik er uit, snapt u?’
De rechter snapte het, je zag het aan haar
ogen. Als klein meisje had ze vast uren staan dromen bij zo’n prachtig
draaiorgel. ‘Maar het mocht niet, wat u deed?’ kwam nu de officier van justitie
er tussen door. ‘U had het al eens gevraagd aan de uitkeringsinstantie en die
hadden het u streng verboden.’
De orgeldraaier knikte en draaide, bij gebrek
aan een orgel, nu maar met zijn handen.
Kijk, het was een makkie geweest voor de
uitkeringsinstantie om erachter te komen. Dat er weer ge-orgeld werd. Ze hadden
de vergunningen, de verklaring van de vriend en de bekentenis van de
orgeldraaier. Ze claimden 76.000 euro terug. Die de orgeldraaier echt niet
verdiend had, maar bewijs dat maar eens. En ze deden daarbovenop aangifte.
Omdat het ook nog strafbaar was wat hij had gedaan.
En daarom stond de orgeldraaier nu bij de
politierechter. Omdat hij beschuldigd werd van valsheid in geschrifte en
steunfraude. ‘Was een werkstraf hier van toepassing?’ vroeg de officier zich
af.
‘Als orgeldraaien als werkstraf wordt gezien,
mag u meneer zo 240 uur geven,’ grapte de advokaat. En de orgeldraaier knikte
blij.
De rechter schudde wanhopig haar hoofd. Wat
moest ze hier mee?
Ze verklaarde de orgeldraaier schuldig maar
legde geen straf op.
En het was alsof je achter in de rechtszaal
Frans Bauer en Jan Smit samen hoorde applaudiseren. Op de zachte tonen van orgelmuziek.
