Och hemel, meneer Rouvoet was
langsgeweest. Ik rook het toen ik binnenkwam. Nee, geen wierook, hij is
christen, geen katholiek, maar wel dat licht zalvende meleetje van de goede
mens. Uh. Daar kan geen luchtverfrisser tegen op.
’s Ochtends op het congres over
alimentatie had hij een toespraak gehouden.
Ik was er ’s middags. Ik was eerst nog
bang om op de scheidingsbeurs terecht te komen. Dat je vent dan tegen je zegt:
meisje we gaan morgen samen wat leuks doen. Het is een verrassing. Neem jij de krentenbolletjes mee en de pakjes
appelsap. Nee, het is niet de vakantiebeurs, maar het voelt wel zo, voor mij
tenminste.
En dat je dan binnenkomt en ineens tussen
de scheidingscoaches en scheidingmakelaars belandt.
Maar dit alimentatiecongres ging daar
niet over. Eerst niet tenminste. Tot er een prof van de Kut, de Katholieke
Universiteit Tilburg, een lezing kwam houden met de pakkende titel: scheiden is
leiden...allebei met een korte ei.
Daarvoor ging het gewoon over
alimentatie. Wie de hoogte daarvan nou moest bepalen, de politiek of de
rechter? Daar schijnen ze mekaar de tent voor uit te vechten. En of het betalen
van de kindalimentatie niet voor hoort te gaan op de afbetaling van de
flatscreen. Daar is een wetsvoorstel voor ingediend door drie kamerleden die ik
nog nooit had gezien en -na het aanschouwen- daar nog steeds geen enkele
behoefte aan had.
Maar toen kwam dus die KUT-professor. Die
zei dat we voortaan vanuit de maatschappij elke scheiding moeten gaan leiden.
Ja, dat had Rouvoet s’ ochtends ook gezegd. Als twee mensen uit elkaar willen,
kan je het niet meer onderhands regelen, nee, ze moeten een scheidingsplan
opstellen...en dat aan de regierechter voorleggen...
Daarin moet de scheidingsmelding vernoemd
worden, wie het op welk moment en hoe dan wel gezegd heeft. Rot op, al doe ik
het per sms, moet ik het toch zelf weten? Het is toch niet verplicht om Albert
van der Linde te bellen zodat het in Boulevard vermeld wordt.
Een mevrouw uit de zaal vroeg de prof of
hij dacht dat haar blijf-van-mijn-lijf-huis na drie weken intensive care genoeg
scheidingsmelding was. Maar de prof had hetzelfde geurtje als meneer
Rouvoet...die betuttelen er graag een teringeind op los.
Weet je wat we ook zouden moeten doen,
zei hij dan ook blijmoedig, oh die glimlach, ken ik ook niet tegen,, dat elke
alleenstaande moeder voortaan verplicht een aktie om alimentatie moet beginnen
tegen de mogelijke verwekker van haar kind.
Ik kreeg een flashback, hoe ik 28 jaar
geleden tegenover een sociale dienst meneer zat om te melden dat ik zwanger
was. En dat hij zei dat hij me net zolang zou strafkorten tot ik de naam van de
vader gaf.
Of weet je die soms niet? Zei het
soospikkie smerig glimlachend.
Het was dat er een tafel tussen ons zat
anders had hij nu bij de Wiener Sänger Knabe gezeten.
En dan begint dat hele gezeik weer van
voren af aan? Door Rouvoet en de bemoeizuchtige zijnen.
Die vinden dat de overheid achter onze
voordeur mag, in onze slaapkamer, en voor een gezonde voortplanting zelfs tot
in de baarmoeder zich overal mee mag bemoeien. En nu weer willen leiden met
scheiden.
Ik ben nooit getrouwd en heb mijn eigen
kinderen niet eens erkend dus dat scheelt.
Als ik uit elkaar ga doe ik dat toch mooi
zoals we bij elkaar gekomen zijn, gewoon lekker met z’n tweetjes. Want van mijn
en zijn gebroken hart blijf je af, met je grijpgrage christelijke tengels.
