De Vereniging Schreeuw om Leven respecteert wel de nee-nee stickers op de brievenbus. Als ze van de week 600.000 plastic foetussen bij de mensen thuis gaan bezorgen. Als aktiemiddel in de strijd tegen abortus. Ik vind het nu al een vondst, voor in mijn kerstboom. Ik probeer altijd een aktueel thema te hebben. Na 9/11 had ik een kerstboom vol twin towertjes, hartstikke leuk, maar dit jaar kon ik er maar niet opkomen. Een kredietcrisis hang je niet in de boom, en de foto van de trainer van Feyenoord: dat kan binnen een paar dagen zomaar iemand anders zijn. Nee, ik dacht er al wel aan om de kribbe met het kindje Jezus te vervangen door een kartonnen doos met de half vergane resten van een pasgeborene zoals in Enschede naast de kerk werd gezet. Door een moeder die geen abortus durfde, kon of mocht laten plegen. Maar plastic foetussen zijn speelser, veel speelser. Of het niet pijnlijk kon zijn voor sommige vrouwen, had iemand nog aan de Schreeuw om Leven gevraagd. Hoezo pijnlijk, zoals na Luxemburg? Man, ik was er al een week en wat een saai land is dat! Daar wonen mensen die je hier alleen in het publiek bij tv-uitzendingen ziet. Die je alleen met een elektroshock nog in beweging krijgt. Ik riep dan ook net dat hier ook nooit wat gebeurt toen het bloeden begon. En ik vind het al genant om met één rol wc-papier over de camping te moeten lopen maar met een heel pak is het erger. Lolliger moet ik zeggen, want de mede-kampeerders bleken talentvoller in de spijsverteringsgrappen dan Geer en Goor. En dan moet je zo’n campingwinkel in voor maandverband. Er stond een joggingbroek die met onder de ene arm een Telegraaf en onder de andere een stokbrood toch nog kans zag aan zijn lul te krabbelen en een veelbetekende knipoog richting mijn buik te geven tegelijk‘Ik dacht dat jij de Allways de eerste maanden niet nodig had.’ Goed je breekt je tent af en geeft een onwel familielid op als reden. En dat was niet eens gelogen. Want ik wist niet precies wat er met de baby in mijn buik aan het gebeuren was maar wel dat we bloedverwanten waren, nogal letterlijk op dit moment. ’s Avonds terug in Rotterdam zegt de huisarts zich ook zorgen te maken over mijn ongeboren vrucht. Vrucht? Het is toch geen doosje aardbeien? Waarbij ik wel die nacht met datzelfde doosje aardbeien een dealtje probeerde te sluiten. Als jij blijft leven, gaan we nooit meer naar Luxemburg. Maar de volgende dag in het ziekenhuis zag ik op de echo zelf ook dat er iets niet klopte. Het hartje, niet.En dan moet je onder narcose. Probeer maar aan iets leuks te denken, zei de verpleegster. Gelukkig had ik nog de beelden op mijn netvlies van de folder die jullie, Schreeuw om Leven, uitdelen als bij je de abortuskliniek moordenaar staat te sissen tegen elke vrouw die er binnengaat.Met wat er bij zuig- en schrapcurettage allemaal fout kan gaan. Als de baby iets groter is. Mijn doosje aardbeien was 19 weken… En dan krijg ik nu van jullie weer een plastic foetus door de brievenbus? Mooi, fijn, prachtig, Heb je voor mijn vriendin er dan eentje van 6, 11 en 13 weken want die kan geen kinderen krijgen en dan kan ze wel haar drie miskramen op de schoorsteenmantel zetten. En voor de buurvrouw een opgezette baby van anderhalf want die is aan de streptokokken overleden. Schreeuw om Leven respecteert wel de nee-nee-sticker op de brievenbus. Misschien dat we ze een hele doos kunnen sturen. Zodat ze die zelf over hun zieke mind kunnen plakken en over die lippen die moordenaar sissen tegen elke vrouw die een abortuskliniek binnengaat.