Als de
wereld een appel zou zijn, was Almere de rotte plek en Annemarie Jorritsma het
steeltje.
Maar ja de
wereld is geen appel, Almere ligt een roteind bij mij vandaan en dus zou hun
burgemeester Annemarie Jorritsma een non-issue moeten zijn. Maar dat is ze
niet.
Ik heb haar
weleens in het echt ontmoet en je ziet inderdaad wat je krijgt:
- een
tomeloze energie
- een
weerzinwekkend goed humeur
- en
dwangmatige neiging tot frauderen
Natuurlijk
kwam haar naam voor in de schaduwboekhouding in een bouwfraudezaak. Vanzelfsprekend
ritselde zij op corrupte wijze een vergunning voor haar eigen
waterpompinstallatie die niemand anders kreeg. En nu is er weer gedonder over
het prive-gebruik van haar dienstauto.
Waarbij ze
de gemeenteraad van Almere dan wel tegemoet wil komen met een onafhankelijk
onderzoek.
Ik weet het;
het is Almere, die zouden eigenlijk blij moeten zijn dat er iets gebeurt in hun
gemeente...en het zou mij, vanuit Rotterdam, helemaal aan mijn reet moeten
roesten maar dat doet het niet. Niet aan me reet maar ook helemaal nergens
anders aan.
En dat komt,
denk ik, door meneer Pi. Een Chinese man die zo heet omdat zijn problemen
oneindig lijken te zijn. Ze hadden bij de IND drie mensen minder nodig gehad
als ze meneer Pi meteen zijn verblijfsvergunning hadden gegeven. Fout op fout
is er gestapeld. Blunder na blunder gemaakt. Maar dat geeft niet, zou je
denken, want nu is er generaal pardon
maar ook daar mag meneer Pi weer oneindig op wachten. En intussen mag meneer Pi
niet werken, hij krijgt geen uitkering en mag ook niet naar de daklozenopvang.
Nou, zei de
daklozenopvang, dat zullen we nog weleens zien. Want meneer Pi is niet alleen
oneindig oud maar ook oneindig ziek. Dus we maken wel een illegaal bedje voor
hem klaar. Maar dat mag alleen als bewezen kan worden dat meneer Pi binding
heeft met Rotterdam. Dan moet je zeggen, hebben de hulpverleners meneer Pi
geleerd dat je vrienden hebt in Rotterdam.
Dus heeft
meneer Pi al jalen vlienden in Lotteldam.
Tot er
verleden maand een nieuwe regel bijkwam, dat als je vrienden had in Rotterdam
je daar dan maar moest gaan slapen. Dus moest meneer Pi tegen de ene instantie
zeggen dat hij wel vlienden had en tegen de andere dat hij geen vlienden had.
In Lotteldam.
Goed, hij
gooit dat twee weken geleden een keer door de war. En mag sindsdien alleen nog
gebruik maken van de gemeentelijke Hastens, oftewel het betonnen bankje langs
de Maas. Met een hoest die nog het meest lijkt op de vliegende tering.
Terwijl dat
rattekind van een Jorritsma er elke keer mee wegkomt. Met dat leugenachtige
gesjoemel van haar. Laat het los, zal je zeggen, dat doet de rest van Nederland
al jaren, laat het los.
En ik liet
het los, tot mevrouw Jorritsma van de week langs haar blije huppelkutjes neus liet horen dat ze eventueel
wel in zou zijn voor het burgemeesterschap van Rotterdam. Ho, ho, ho, mochten
wij in het verleden de indruk hebben gewekt dat wij een toevluchtsoord zijn
voor mensen die zich groen en geel frauderen, neem ik dat hierbij onmiddellijk
terug. Want we krijgen nog 30.000 euro van Bram Sjoemelaar de eerste. En dan nu
mevrouw Jorritsma?
Die haar
gemeenteraad wel tegemoet wil komen met een onafhankelijk onderzoek?
Nee, als
Annemarie Jorritsma je tegemoet komt kan je maar een ding doen en dat is haal
niet in, blijf rechts rijden en probeer met lichtsignalen te waarschuwen!
