|
Mike & Amel
Je moet de groeten van Mike
hebben. En ik kreeg zaterdag een brief. Van de IND, de Immigratie- en
Naturalisatiedienst.
Dat ze mij en burgemeester
Opstelten bedankten voor onze inzet maar dat ze vanwege de privacy niet
konden vertellen wat ze met Amel hadden gedaan.
Amel was het meisje waar ik
hier ook over verteld heb. Ze is 21 en kwam op haar 14e uit Iran, omdat
haar ouders kwijt zijn en haar broer hier woont.
Na 7 jaar bakkeleien, procedures
en daar weer tegen in beroep, had de IND in hun vast logische maar voor
ons onnavolgbare beleid besloten dat Amel terugmoest. Als alleenstaande
jonge vrouw naar Iran terwijl een jonge vrouw in Iran best wel veel
mag, maar niet alleenstaan.
Ik had hierover de burgemeester
een brief gestuurd die meteen antwoordde. Ik had de staatssecretaris,
Nebahat Albayrak een brief gestuurd, die niet antwoordde. En toen gewoon
lekker nog een aan de staatssecretaris.
Ik ben nl koppiger dan de eerste
de beste lul die naar Engeland wil. En dan krijg je op zaterdag zo’n
brief. Ik kon Amel zelf niet bereiken want die zit, om eventuele uitzetters
niet op een idée te brengen, op een geheim adres. En ik kon de advokaat
maandagochtend pas bellen. Vanaf half negen.
Zondag deed ik geen oog dicht
waardoor ik me ‘s ochtends toch nog versliep. Ik zette mijn computer
aan om het telefoonnummer van de advokaat op te zoeken.
Maar ik zag meteen dat dat
niet hoefde. Want mijn computer stond te stralen. Mijn email lachte
me tegemoet.
Amel heeft een verblijfsvergunning,
stond er juichend, voor altijd, op humanitaire gronden.
Amel, zo vertelde de advokaat,
had vijf minuten gegild aan de telefoon, toen ze het hoorde, daarna
een half uur gehuild en toen weer 5 minuten gegild. Ze was cadeautjes
komen brengen, had gelijk school gebeld of de belofte nog gold dat ze
terug mocht komen? En toen het antwoord ja was, hoe laat ze dan dinsdag
moest beginnen.
En Mike, oh die is al 20 jaar
in Rotterdam. Zonder papieren. Maar dat gaf niks, want hij woonde in
een kraakpand, hij werkte in de Pauluskerk en ving meer mensen op dan
het algemeen maatschappelijk werk bij elkaar.
Tot Mike door het generaal
pardon een verblijfsvergunning kreeg, nu een vaste baan heeft bij de
daklozenopvang en zijn vriendinnetje nog hoogzwanger is ook.
Twee moslims erbij, meneer
Geert Wilders, en als de baby geboren is drie. Jouw tsunami zwelt aan.
Drie moslims erbij. Die vanuit hun fascistiese Koran en hun achterlijke
cultuur Europa proberen te ondermijnen. Een op het middelbaar beroepsonderwijs,
de ander in de daklozenopvang en de derde vanuit de wieg.
Drie Arabische straatterroristen,
die met hun eigen Mein Kampf onder de arm, onder het mom van winkelbediende
waar Amel voor studeert en de hulpverlener, die Mike al is, en de peuter
die de baby vast gaat worden, de islamisering van Europa tot stand gaan
brengen. Even slikken he?
Dat er ook niemand in Londen
stond, om voor je te demonstreren, of beter nog tegen je…arm kind!
Of er nu een beetjeleedvermaak in mijn stem doorklinkt, nee hoor, zeker
geen beetje, een heleboel!
Ik ben zo blij dat er tussen
al die gekkigheid door een burgemeester zat die gewoon een brief
schreef, een staatssecretaris die hem las en een heleboel mensen die
het generaal pardon erdoor hebben gedouwd.
Dank jullie allemaal wel, Rotterdam
is er een stuk zonniger op geworden.
Je moet de groeten hebben van
Amel en van Mike …en ik…ik kan wel 5 minuten gillen. Geweldig.
|
