En Eleonore
Pameijer een rancuneuze tweede-wereldoorlog-bitch.
En om met de laatste te beginnen, omdat ik die
zelf ook niet ken:
Eleonore Pameijer is een fluitiste. Die de
tweede wereldoorlog helemaal niet zelf heeft meegemaakt. Of haar
anti-rimpelcreme moet beter zijn dan de hema-bagger die ik erop smeer. Maar die
zich er wel druk over maakt.
Gisteravond gaf zij in Amersfoort een concert
met stukkies van componisten die allemaal in de tweede wereldoorlog vermoord
zijn door de nazi’s. Wat als tegengeluid moest dienen tegen Johan Heesters die
ergens anders in datzelfde Amersfoort zijn operettegekweel ten gehore mocht
brengen.
En die ken ik wel. Ik hou er niet van om te
klagen over mijn traumatologische jeugd maar ik had twee ouders met een ernstig
verslavingsprobleem. Ze zaten allebei aan de operette. Hardcore.
Robert Fucking Stolz, Franz Krijskop Lehar,
Jankende Johann Strauss, dames en heren. Dat kwam allemaal bij ons over de
vloer. Nee niet in het echt, rot op,
mannen die in van die apenpakkies liefdesliedjes staan te jengelen.... over
drei madeln en een lustige witwe, daar was ik acuut dislesbisch van
geworden...nee, via de platenspeler
Maar Johan Heesters wel in het echt. In de schouwburg.
Tijdens de nieuwjaarsoperette van de vereniging. Ja, mijn ouders zaten ook bij
de vereniging. Wrijf het er maar in. En dan werd er achter menig handje
gefluisterd dat Johan Heesters wellicht niet helemaal fout, maar toch ook niet
zo goed was geweest in de oorlog.
Hij had als het ware nog bij Hitler en
Goebbels op schoot gezeten toen heel wat andere zangers en componisten in een
concentratiekampje doodgemarteld werden.
En dat, zei Eleonore Pameijer, de fluittiste,
is eigenlijk het enige wat ik wil doen...ik wil terwijl Johan Heesters zingt,
ook de muziek laten horen van de mensen die dat niet meer kunnen. Gewoon ergens
anders, niet eens op gehoorafstand, niet met spandoeken, of spreekkoren... geen
Hi Ha Heesters Moffenhoer terwijl dat
toch geweldig klinkt. Wilde zij beschaafd en keurig alleen maar dit
tegengeluidje...
En dat vind ik mooi. Dat zou je misschien niet
van mij verwachten...maar als Erik van Muiswinkel een doordachte discussie met
het IOC begint over China en de daar niet-bestaande mensenrechten of Doekle
Terpstra brengt een rustig pamflet uit tegen de verwildering, dan vind ik dat mooi.
Kijk, als ik mijn mond opendoe over de lafheid
van het IOC begint het meteen pregnant naar Napels te ruiken. Mijn natuurlijke
neiging is om het gerucht in de wereld te brengen dat Geert Wilders extensions
heeft van onverdoofd cavia-haar, zodat het via de dierenaktivisten goed komt.
Maar daarom vind ik beschaafd nog wel mooi.
Wil ik Doekle Terpstra zelfs als onze nieuwe burgemeester. Ondanks dat ik in
slaap val als hij zijn mond open doe. Nee misschien juist wel omdat ik in slaap
val als hij zijn mond opendoe.
Er zijn al teveel schreeuwers. Geen stijl. Nl
die de een rattekruid noemt, de ander een moslim-fucker. Jort Kelder die
Eleonore Pameijer aanvalt, omdat hij Johan Heesters zo’n sneue oude man
vindt...nee sneu en jong, wou ik nog roepen, da’s een fijne combinatie,
Jortekind. En vergeet je tena-lady niet, want je begint steeds meer een oude
zeikerd te worden,
Teveel schreeuwers...en nu zomaar drie rustige
mooie doordachte tegengeluiden... Erik van Muiswinkel, Doekle Terpstra en de
fluittiste Eleonore Pameijer... drie, da’s niet slecht om het nieuwe jaar mee
te beginnen.
