Logo
Welkom bij Carrie
Vanessa
 
Ineens stond hij bij mij voor de deur. Zo’n kutkind van een jaar of 16. Geld te vragen aan voorbijgangers voor z’n nachtopvang.
En dat ging goed, de eerste week, toen ik nog gewoon kon doen alsof ik hem niet zag. Maar de tweede week niet meer. Want het is toch een mens, en hij staat daar uren en dan ga je toch met hem praten.
Ja, om te zeggen dat hij op moet pleuren.
 
Ja rot op, ik heb al een mevrouw uit Georgie bij de Albert Heijn en een Afrikaan bij de Hema, waar ik niet gratis omheen kom.
 
Dus zo’n straatjong kan ik er niet bij hebben. De meeste mensen trouwens niet. Want ook al wil je wat geven, je hebt altijd je handen vol. Als je bij mij langsloopt kom je uit de stad. Vanuit de mediamarkt. Met een breedbeeld tv, een dolby surround system, een capuccinoapparaat… je kan natuurlijk geen hernia gaan riskeren door zo’n zwaar pak neer te zetten, alleen om je portemonnee te pakken.
 
Ik heb zelf een koelkast op het oog, dubbeldeurs, met ijsblokjes-uitgifte en... een plasmascherm in de deur. Het is dat er geen oplaadpunt voor mijn i-pod in zit, anders had ik hem al gekocht.
                                                                  
Ja, we moeten nog even scoren voor de recessie begint. Balkenende zegt wel van niet. Ik zag hem op tv en ik zat me weer af te vragen hoe we die toch ooit op zou moeten pimpen. Sarkozy neemt een prachtmodelvrouw, met hijgstem en benen tot op de grond. Bij Balkenende kom ik niet verder dan Marianne Weber. Waarmee ik niks lulligs bedoel, tegen Marianne Weber dan.
 
Een recessie is trouwens, hebben we deze week geleerd,  krimp over twee kwartalen. Ik kan het in een was. Het omgekeerde van een tikkie terug en dan gelijk door naar de 90 gr. Maar daar heeft dat straatkind voor mijn deur niks aan want die was al uit al zijn kleren gegroeid voor hij voor mijn deur kwam staan..
 
Of Vanessa, voor Balkenende. Zat ik ook nog te denken.
Die staat deze week in de privé waarbij haar armen antiek gerimpeld zijn gefotoshopt. Volgens haar dan. Volgens de fotograaf was het ongunstig licht. Volgens mij een lulhannes van een fotograaf die te beroerd is om een goede foto te nemen.
Ik denk, lieve vanessa, dat als er een plasma-tv in een koelkastdeur past, er ook best een zoomlens van een digitale camera in een fotograaf gepropt kan worden. Dat is beter dan zeuren.
 
Maar dat even tussendoor. Of een mobiele telefoon in de achteruitgang van Arie Boomsma. Van de EO. Die de hand best in eigen boezem wil steken nu zijn 40 dagen zonder seks kandidate door een sms-je in de uitzending topless op het internet is komen te staan. Fijne Relilul de eerste want
1.      je hebt geen eigen boezem, hoor moppie .
2.    voor een seksloos programma is een topless relletje een zegen van god
 
Met het moppie voor mijn deur is het trouwens niet zo goed gegaan. De jeugdpuistjes zijn weg, maar daar zijn open heroinewondjes voor in de plaats gekomen. Maar hij zeurt niet meer om geld. Hij pakt het gewoon, liefst bij bejaarde mevrouwen in een rolstoel.
 
Kijk, Vanessa is een botox-tuthola, wat, die is erger dan een clini-clown maar ze heeft wel vier of vijf kinderen geadopteerd. Die anders wellicht voor mijn deur terecht waren gekomen.
 
Terwijl wij er alleen in Rotterdam al 700 op straat laten verrotten. 6000 in heel Nederland.
40 dagen zonder seks; dat is als een koelkast zonder plasmascherm...maar moeten leven als zwerfjongere, da’s een teringstreek.