Jaren geleden kwamen ze er al mee. De dames van de Baas in Eigen Buik. Dat het eigenlijk van de zotte was dat een geslagen vrouw met haar kinderen het huis uitmoest, naar een scharrig opvangcentrum met slaapzalen terwijl de slager zelf, dan rustig kom blijven zitten. In de doorzonwoning inclusief steengrill-apparaat, ijsblokjesdispenser en aardappelpureerpers. Die vent moet eruit riepen ze in een van hun akties. Nou het moest er helemaal 2009 voor worden en 16 gr gaan vriezen maar het is zover. Tien minuten na middernacht op oud-en nieuw ramde een liefhebbende huisvader waar zijn drie bloedjes van kinderen bijstonden zijn vrouw een ingescheurde mondhoek. Zij werd in de ambulance gehecht en getroost. Terwijl hij boven een tandenborstel en een verschoninkie mocht pakken en te horen kreeg dat hij het allereerste huisverbod ooit had gekregen en zich 10 dagen lang heel ver uit de buurt moest houden. Gek he, en dat doet zo’n man dan niet. Die staat de volgende ochtend, met een hevige kater want hij was zo toeter als een kanon toen hij sloeg. Het zijn namelijk altijd schatten van mannen die ineens een waas voor hun ogen krijgen. Als je hunzelf moet geloven dan. Wij kennen ze beter als de heren die kramp in hun handen moeten hebben van de gestrekte middelvingers. Die een oma nog net niet luid toeterend van het zebrapad en haar rollator afrijden maar wel zo grommend staan gas te geven dat het arme mensje zelf in het wak van het asfalt glijdt.Die je een persoonlijke holocaust toewensen als je ook maar iets kritisch over Israel durft te zeggen. Nog mijn hartelijke dank daarvoor trouwens en insgelijks! Die hun eigen moeder nog een teringhoer noemen als er een graatje in hun Captain Iglo visstick zit. Met appelmoes en aardappelpuree uit de aardappelpureerpers natuurlijk. Kortom de ruwe bolster met de ruwe kankerpit. En die staat dan de volgende ochtend weer aan de deur van de moeder met de hechtingen en de intussen opgekomen gezwollen blauwe plekken en de drie kinderen die ook niet echt rustig geslapen hebben.Ik weet niet wat hij deed, ik weet niet wat er gebeurde, misschien moest hij even naar de wc…kan met een kater zomaar, hevige darmstoornissen …maar moeders kreeg in ieder geval de kans om de politie te bellen. Die kwam, sneller dan het geluid, want huiselijk geweld is dit jaar hun topic. En de man was weg…nee niet echt weg, hij was in een kast gekropen. En dan ben ik misschien een slecht mens, maar zat er geen sleutel op die kast? Die je dan omdraait en je verders opstelt als het Israelische leger. Je laat het rode kruis niet toe, artsen zonder grenzen mag er niet in. Pas als het erg gaat ruiken doe je de kast weer open en belt de rattenverwijderingsdienst. Of doe ik dan hetzelfde dat ik Israel verwijt? Dat je nooit jouw oog om zijn oog, jouw tand om zijn tand, jouw holocaust met oorlogsmisdaden mag vergelden. En dat je van een trots nieuw land, dat Israel toch ook had kunnen worden, zoveel meer had verwacht. Dan dat ze met dezelfde machtswellust dezelfde misdaden tegen de menselijkheid plegen. Israel, zei Tzipi Livni, minister van Buitenlandse Zaken, en een blonde troelala met de bevalligheid van een dragliner en een hummer ineen, Israel laat zijn ballen zien. En ik, ondanks alle goede genuanceerde voornemens, zat toch ineens weer te snakken naar die aardappelpureerpers, voor die ballen.