Er stond een
advertentie in de krant. Of ik lid van Max wilde worden, de omroep. Dan zou ik
niet alleen een cd van Andre Rieu krijgen of een geheugenspelletje tegen de
Alzheimer maar ook een kwaliteitsomroep van de ondergang weten te redden.
Een kwaliteitsomroep?
Die van mijn Loretta Schrijver een hakkelende debiel hebben gemaakt.
Loretta Schrijver is
een held. Mijn fucking held. Jarenlang was ze het gezicht van het nieuws van
RTL. En wat voor gezicht. Sterk, energiek, eerlijk. Nou ja, een beetje eerlijk
dan.
Maar
wel sterk. Ik heb weleens gedacht dat als ze Osama Bin Laden een keer tegenover
Loretta Schrijver hadden gezet, hij nooit meer een video-boodschap had durven
maken. Dat Hillary Clinton twee maanden geleden al de ene voet van Obama was
gaan likken en Billie Clinton de andere. Dat Wouter Bos in een interview met
haar eindelijk zou durven bekennen wat voor laf bedplassertje hij eigenlijk is.
Wat er ook gebeurde
bij RTL, decor-wijzigingen, die bolle vent die erbij kwam met die rare Gooise
r, zij ging niet weg. Nee, Loretta zat steviger in het zadel dan Cora bij Mora.
Ik dacht nog weleens: hoe dat toch moet tegen haar pensioengerechtigde
leeftijd... Hans Klok krijgt haar nog niet weggetoverd.
Maar nee, Max vroeg
haar voor het middagprogramma. Een talkshow. En daar zag ik wel wat in. Ik ga
niet weer beginnen over de kwaliteit van Pauw en Witteman, Knevel en van de
brink, want ik moet het weekend nog in en wil dat niet te depressief beginnen.
Maar dat is allebei niks vergeleken met wat Loretta Schrijver zou kunnen.
Ware het niet dat de
omroep Max voor 50+-ers is. En ze het met dat getal niet hebben over het IQ van
de kijker. Omroep max is voor de tros-kijker met een klapperend
kunstgebit. Mensen die op zoek gaan naar
hun rollator terwijl ze erachter lopen. Tena-ladies die het tijdschrift
Catherine kopen. En nog lezen ook.
Dat is een beetje een
pijnpuntje bij mij. Catherine Keyl. Ik ken het niet aanzien. Nee wij hadden
vroeger op school ook zo’n meisje, die wilde bij de Milva’s en is dat hopelijk
ook gaan doen. Maar Catherine Keyl zit op mijn tv, een anti-vrouw te wezen. Het
dartelt, terwijl het niet zou mogen dartelen. Het lacht schalks,
koket...woorden die je bij de scrabble nog weleens uit de brand kunnen helpen
maar in het echt een aantasting van de vrouwelijke waardigheid zijn.
Stop, dit is een
negatieve gedachtengang, terug naar Loretta Schrijver. Ik denk dat wordt een
talkshow zoals Adriaan van Dis. Jawel die doet sjiek maar heeft een raar hondje
met een geruit kleedje eroverheen.
Dit wordt Gert-Jan
Droge. Dit wordt Koos Postuma.. indringende vragen en een halve fles cognac
erachteraan.
Dat werd het niet. Er
kwamen gasten die je in hun glorietijd van B-acteur al niet van dichtbij wilde
meemaken. Ik ga geen namen noemen maar Seth Gaaikema was er. Ben Cramer...en
hoe heet die andere gek.
Als iemand me nu het
geheugenspelletje van Omroep max komt aanbieden pas ik het principe van de
Puttense moordzaak toe: laten verdwijnen en hopen dat iemand anders de schuld
krijgt.
Het werd een talkshow
waarin Loretta Schrijver, de grande dame van de commerciele journalistiek, de
Oprah Winfrey van ons koude kikkerlandje, gereduceerd werd tot een hakkelende
debiel. Ik zou maar een ding willen, nou ja eigenlijk 2. Drie mag ook. Dat
Loretta Schrijver weer de dijk van een journalist wordt die ze is. Dat
Catherine Keyl terug gaat naar Omroep max, een match made in heaven. En dat die
dan de zendtijd kwijtraken...heerlijk.
