Ik stond in de super die bij ons de Bas en in andere steden de Dirk
heet en het was hartstikke druk. Er was een file voor de kassa. Dus daar stond
ik met mijn twee flessen wijn. Toen ik bijna aan de beurt was ging mijn
telefoon. De jongeman waar ik die wijn voor moest halen wilde nu ook graag dat
ik geld meenam. Anders moest hij ook door die zeikregen.
‘Mag ik bijpinnen?’ vroeg ik aan het meisje bij de kassa.
‘Nee,’ zei ze, ‘want ik heb geen geld.’
Huh, geen geld? Nou ja, misschien was ze net met een lege kassa-lade
begonnen.
‘Mag ik dan bijpinnen bij je collega?’ vroeg ik.
‘Nee, want die heeft ook geen geld!’
‘Kom kom, lieve meid,’ wilde ik zeggen, ‘doe jij je laatje nou eens
netjes open voor tante Carrie. Dan zal je zien dat je heus wel centjes hebt.’
Want een supermarkt zonder geld is als Geert Wilders zonder blondeer of
een prive-huis waar de seks ‘op’ is. Dat bestaat niet. Ze zat gewoon uit haar
lieve nekje te lullen.
Ik besloot mijn energie niet te verspillen aan een ondergeschikte. Ik
zag bij de ingang twee chefs staan. In een Bas-pakje. Ik stapte er voortvarend
op af. Om ferm en duidelijk mijn gelijk te halen. Toen ik achter die twee ook
een halve kudde beveiligers zag.
En toen brak in mijn stomme harses eindelijk het licht door. Natuurlijk
hebben ze geen geld in de kassa’s op dit moment. Dat romen ze elk kwartier af.
Nu er een stel halve zolen in Rotterdam aan een overval-race is
begonnen.
42 keer in 2 maanden. Nou ja, dat was de score tot 5 minuten geleden.
Kan makkelijk dat er al weer een paar bijgekomen zijn.
Goed, ik besloot dus niet te zeuren en door te fietsen naar een
pin-automaat. En daar werd ik natuurlijk aangehouden. Ik reed zonder licht, dat
klopt, ik reed op de stoep, dat klopt ook. En ik had twee flessen wijn onder de
arm. En was dit dan geen hotspot, mevrouwtje, waar je geen alcohol mag nuttigen
of zichtbaar bij je dragen? Sjonge, jonge, jonge.
Natuurlijk had ik deze aantijgingen met een hooghartig opgetrokken
wenkbrauw moeten trotseren. Maar de agenten die mij dit tegenwierpen zaten met
hun dikke reet in een droog politiebusje. En ik stond drie hagelbuien tegelijk
te weerstaan. Ik had intussen een Tena Lady nodig voor op mijn hoofd, mijn
schouders en al mijn andere uitsteeksels.
Dus toen zei ik wat ik gezworen had nooit te zeggen tegen de politie:
heb jullie nou echt niks beters te doen? Maar ik meende het. Aan de overkant is
een sigarenboer die een mes op de keel kreeg. In mijn straat zit een kapper die
werd neergeslagen door een jochie dat naar de MacDonald wilde en daar even wat
geld voor kwam halen. En er zijn supers in Rotterdam die al drie keer de
bivakkenmuts-geldophaal hebben langsgehad.
Die bescherm je toch, die bewaak je met al
het blauw wat je in je hebt. Nee onze politie gaat arme verzopen katten lopen
bekeuren. Mij.
Rukkers, riep ik, en toen fuckers, suckers en plukkers natuurlijk van
mijn belastingcenten. Wat sowieso gelul is want ik betaal nooit belasting; ik
doe alles zwart.
En zij maar schrijven. Belediging van een ambtenaar in functie,
weigeren tot legitimatitie (ja, hallo ik had die flessen wijn toch onder mijn
arm) en schoppen. Nou alleen maar tegen het busje en mijn teen deed ook pijn.
120 euro...moest ik toch weer even bijpinnen.
