Weet je dat ik gewoon een beetje huiverig was, Arnhem om hier naar toe te komen. Dit is de geboortestad van de trolleybus, Emile Ratelband en Willibrord Frequin. En ik dacht nog, voor je het weet is dat besmettelijk en loop ik straks al tsjakka-roepend met een rare bovenleiding op mijn hoofd op de hoek van de straat al drie keer ruzie gehad te hebben. Het is dat jullie iets speciaals doen met de WMO, de Wet Maatschappelijke Ondersteuning. Wat de WMO precies is, kan ik heel makkelijk uitleggen. Dat is een stopcontact. Meneer de Vries geen familie van, is een Bgg-tje, bijna geheel gehandicapt. Dat is een afkorting uit de WMO. Hij heeft een scootmobiel en die kon altijd heel mooi in de kast in de hal. Daar zat ook het stopcontact om hem op te laden. En die kast moest verbouwd worden van de Woningbouwvereniging. Nog niks aan de hand, want de scootmobiel kon ook in de berging. Maar daar was geen stopcontact. Mevrouw de vries, ook geen familie maar toch redelijk filosofisch ingesteld, ging naar de Woningbouwvereniging. Maar nee, de woningbouwvereniging mocht geen stopcontact plaatsen. Ze moest een aanvraag indienen bij de WMO. Zij naar de WMO, een loket op het stadhuis, met een loketbediende die formuliersgewijs waarschijnlijk een ster is maar in het menselijk contact een OLL-tje, ontzettende lompe lul. Ja als zij afkortingen kunnen gebruiken, kunnen wij het ook. En die OLL vond dit hét moment om meneer De Vries opnieuw te testen of hij eigenlijk nog wel geschikt was voor een scootmobiel. Want als die er intussen al zo slecht aan toe was dat hij niet meer kon rijden, scheelde dat een heel stopcontact… …helaas voor de loketlul slaagde meneer De Vries glansrijk voor het rij-examen. Maar dat leverde nog geen stopcontact op. Nee, bureaucratie blijft bureaucratie. Ik gaat het niet tot in de details aan jullie uitleggen, want je begrijpt toch wel wat er gebeurde. Geen reet. We zijn een jaar verder, de scootmobiel staat in de berging te staan. Meneer De Vries zit op de bank te zitten. En mevrouw De Vries is iets minder filosofisch aan het worden. Want wat zal zo’n stopcontact nou helemaal kosten, drie tientjes misschien, maak er een geaarde van, doet er een elektricien bij…voor 100 euro ben je klaar. Nu ben je voor de witte boorden activiteiten minstens het tienvoudigde kwijt en heb je nog niks. Maar toen ging de loketklojo bij mevrouw en meneer De Vries langs. Waarbij hij na het kopje thee en het koekje, ik zei nog tegen mevrouw De Vries, had je geen arsenicum in huis dan, de gang opliep om zijn jas aan te trekken en terloops zei: dit is om kosten te besparen, want zo lang maakt uw man er geen gebruik meer van. Ja mis, fout, ontploffingsgevaar, mevrouw de Vries in tranen, als je een acculader bij de hand had gehad en die ter plekke op mevrouw De Vries had gezet, had ze 100 scootmobiels kunnen opladen en het hele trolleybussenpark van Arnhem erbij. Maar ik zei al, hier in Arnhem doen ze dat anders. Samen met 22 andere gemeentes hebben ze een speciale opleiding voor hun loketteketetters bij de WMO, die worden nl opgeleid tot een oen aan de lsd. En dat klinkt desastreuzer dan het feitelijk is. Het is gewoon weer zo’n achterlijke afkorting. Want een oen, is iemand die open, eerlijk en netjes (oen) is, binnen twee dagen belt en dan niet anders doet dan luisteren, samenvatten en doorvragen (lsd). 50% van alle problemen binnen de WMO zijn na dat eerste telefoontje opgelost. 100% van de stopcontacten worden geplaatst. En een heleboel van jullie eigen meneer De Vriesjes crossen goddank wel als levensgevaarlijke scoot-angels door de stad, rijden je en de trolleybussen van je sokken, en je netpanty’s af en schelden erbij als mevrouw De Vries zo graag had willen doen maar daar iets te filosofisch voor was. Zo mooi dat jullie dat doen, Arnhem, hoe mooi? Net zo mooi als twee trolleybussen over Ratleband heen, en Willibrord frequin natuurlijk.