Wat is de overeenkomst tussen Catharine Keyl,
Ronald Giphardt en Yvonne Jaspers? Dat ze ergens dit jaar geen fuck te doen
hadden en dus een kookboek hebben geschreven. Het liefst over bekende
Nederlanders. Want op een of andere manier schijnen wij te willen weten wát
onze sterren wánneer en met wíe zitten te eten. Nou ik niet.
Koken is me toch een overdreven hype geworden.
Vroeger zette je gewoon iets zo lang op het vuur dat er wel een maizenapapje
overheen moest wilde het nog enigzins eetbaar zijn. Maar tegenwoordig is het
kunst. Vooral beoefend door de heer des huizes. Die als een Jamie Oliver,
Gordon Ramsey en Herman de Blijker er in no time voor kan zorgen dat de keuken
eruit ziet als een oorlogszone waar de potten en pannen strijden wie er het
eerste van het aanrecht af mag flikkeren. En een puinhoop achterlaat die hij verdomd om af te
wassen want ‘ik heb al gekookt’.
Ik prik over het algemeen graag ergens een
vorkje mee, maar tegenwoordig krijg je geen bestek maar twee stokjes in je
klauwen waarmee je dan de zelfgedraaide spaghetti van monsieur maar moet zien te ontwarren. En tussen de
zongedroogde tomaten en een smakeloze groene derrie, genaamd tapenade, op zoek
moet naar de vergeten groenten.
Hallo, waarom denk je dat vergeten groenten
vergeten zijn? De mens is een wezen dat gevormd is door de evolutie. Dat heeft
meneer Darwin niet voor niks zo bedacht. Dat betekent dat we vroeger als een
rooiekont baviaan achter elkaar aan mochten zitten en gerust schorseneren,
postelein en koolraapjes konden eten. Maar er is vooruitgang, beschaving,
ontwikkeling geweest. En dat betekent dat we nu geen apenlook meer nemen en de
vergeten groenten laten rusten. Afgesproken?
Ik ben culinair gezien heus geen lafaard. Maar
als onze lieve heer gewild had dat ik slakken at, had hij me wel onder een
straattegel laten wonen, oesters ben ik niet waard, want ik vind mijn eigen
snot lekkerder en nog warm ook, en dan die sushi.
Ik kwam op een sjieke receptie, riep de
gastheer gul: als je trek hebt staan er achterin sushi hoor. En ik blij
terugriep: oh lekker soesjes, met room erin en poedersuiker? Je kon een speld
horen vallen en mijn bloed naar mijn hoofd horen stromen.
Wist ik dat sushi van die kleine Japanse
hapjes zijn van rauwe vis. Ik ben net gewend aan een broodje tartaar, dat dat
feitelijk een koe is die zo van het weiland jouw broodje op komt wandelen.
En dan is sommige sushi ook nog gemaakt van
een bepaalde soort vis die maar een keer per maand niet giftig is. En die wordt
je dan voorgezet door een echtpaar dat d’r eigen ovulatiekalender niet eens kon
bijhouden, aan hun stapel verwende kinderen te zien.
Nee, het is niks voor mij. Ik heb Ronald
Giphardt liever als hij zijn mooie boeken schrijft, en voor de dames Jaspers en
Keyl moet toch ook een betere nuttige tijdsbesteding te vinden zijn.
Het interesseert me namelijk geen reet wat
bekende Nederlandser eten. Soms alleen of ze alweer iets binnen kunnen houden.
Zoals Ria van de Dolly Dots, arm kind.
