Kijk als
je mij wilt hebbendan neem je me helemaal. Dat zeg ik ook altijd tegen mijn
minnaars. Niet alleen financieel. Of seksueel, als ik mazzel heb dan.
Nee
helemaal. En dat is bij donorschap niet anders. Je kan niet zeggen: weet je wat
ik peur er een niertje uit, ik snij die lever van je in plakjes en de resten
mag de familie dan weer komen halen. Een kop, een romp en misschien nog een
been. Ik ben geen zwemmer bij de Paralympics. Dan hou je de hele bagger maar,
zet mij bij het chemisch afval, versnijdt mij tot veevoer voor Bokito. Prak mij
door het ziekenhuisputje.
Niet dat
ik dan weer, leeggeplukt en uitgenast, thuiskom en de familie erover gaat. Over
mijn lijk.
Ik heb
een schat van een zus. Maar die is gek op Marco Borsato. Staat die straks Wit
licht boven mijn hoofd te bleren. Mijn broer zit in de extreme sporten. Die
sleurt me zo in een aerodynamische kist achter een motor met zijspan over de
leuning van de erasmusbrug heen. Of nog erger dat ze de Dela bellen. Om mij te
regelen en te verzorgen.
Dat er
zo’n doodgraver over de vloer komt.
Of de
overledene ook wensen had. Ja, of je bij mij uit de buurt kan gaan, griezel.
Of de
overledene crematie wil. Ik heb al twee keer brand gehad, bijdehand, De derde
keer kan zomaar fataal zijn.
Dan maar
begraven? Ja, vroeger wel. Dan ging het netjes van ashes to ashes naar dust to
dust. Maar tegenwoordig ga je niet gewoon in een kist. Eerst moet er een
hermetisch gesloten bodybag omheen. Waarschijnlijk om ook tegen de Pasen elke
neiging tot wederopstanding te onderdrukken. En dus komt er geen kevertje meer
doorheen om aan je te peuzelen, je wordt nog niet door een worm gepenetreerd.
En dan
weet je nog niet waartussen je op zo’n begraafplaats komt te leggen ook. Nou
weet je dat met wonen ook niet. Wie je naast je krijgt.
Nee bij
ons in de wijk hebben we van alles. Een familie bulgaren die wél fatsoenlijk
accordeon wil leren spelen en dus 18 uur per dag aan het oefenen is. De
Tokkies. Of junks. Ik heb een keer een junkenpand naast me gehad. Dat was een
van die branden. En Geert Wilders bestond nog niet eens en ik sloeg al dezelfde
taal uit.
Maar is
dat reden om te zeggen: wij geven geen woningen meer aan een ex-gebruiker of
ex-dealer. Ja, zegt bij ons de woningcorporatie. Samen met de politie en de
gemeente. Iedereen heeft recht op een tweede kans, maar niet bij ons. Ze hoeven
nog niet eens veroordeeld te zijn, een slechte reputatie is al voldoende om
geweerd te worden.
Mag ik
dan heel even beginnen over Silvia. Een dierbaar vriendinnetje. Die 14 jaar al
mee mocht spelen in een eerste film, die met haar 15e fotomodel
werd. En op haar 16e verslaafd.
Ze
woonde op het laatst in de Pauluskerk. Ze had wanen en psychoses. Ze was al
dood, alleen wist ze het zelf nog niet.
Na jaren
kwam ik haar vorige week ineens tegen. 10 kilo erbij, en weer een stralende
meid. Die in een andere wijk wel had mogen komen wonen. Het gaat zo goed met
mij, zei ze, in mijn nieuwe huisje.
Nee, dan
onze woningcorporatie. Met zijn Iedereen heeft recht op een tweede kans, maar
niet bij ons. Nou, dat bewisjt meteen een ding, die zijn volkomen nutteloos
voor het donorschap, want het hart is er al uit.
