Ze heeft wel een psychiater gekregen
hoor. Voor haar angsten. Zo zijn we dan weer wel.
Ze heet geen Amel maar ik ga haar wel zo
noemen. Ze is 20 jaar en intussen bijna zeven jaar in Nederland. Toen ze
veertien jaar was is ze weggevlucht uit Iran.
Omdat haar ouders wegwaren, nou ja weg,
kwijt. Of om het in multiple choice te zeggen.
a. Dood,
b. in de gevangenis,
c. gevlucht of
d. ondergedoken.
Het rode Kruis zoekt zich al jaren rot
maar weet het juiste antwoord ook niet.
Ze kwam naar Nederland omdat haar broer
en haar tantes hier wonen. En deed een keurig asielverzoek. Ik ga het niet eens
over de IND hebben. Want die hebben drie maanden geleden haar een
verblijfstatus als AMA, Alleenstaande Minderjarige Asielzoeker gegeven, en
gelijk weer ingetrokken omdat ze nu natuurlijk boven de 18 is. En had ze
volgens de IND op haar 16e tegen een besluit van hun in beroep
moeten gaan dat ze toen nog niet genomen hadden.
Als je denkt dat meneer Kafka dood is
moet je een keer op de kantoren van die mogolen gaan kijken.
Maar goed, nu moet ze terug, naar Iran.
En heeft ze angsten. Want hier woont ze zelfstandig. In een piepklein maar
hartstikke leuk huisje. Ze heeft de diploma’s winkelbediende 1 en 2. Ze was aan
het leren voor verkoopmedewerker maar omdat de IND toen nog aan het nadenken
was of ze haar wel een status zouden geven die gelijk weer afgepakt mocht
worden, is ze van school gestuurd. Ze mag niet werken maar kreeg een uitkering
die ze intussen ook maar hebben ingetrokken.
En ze heeft angsten. Die ze in vloeiend
Nederlands tegen haar psychiater kan vertellen. En ook op kan schrijven. Ik
citeer uit een brief van Amel:
‘Iran is een islamitisch land waar het
moeilijk voor een vrouw is om vrij te kunnen leven. Je mag er niet alleenstaand
zijn. Ik heb geen vrienden, kennissen of familie die mij daar kunnen helpen.
Mijn broer is hier en mijn pasgeboren nichtje.
Ik weet niet wat ik moet doen. Er zijn
zoveel vragen die in mijn hoofd zijn:
- wat moet ik in mijn
eentje in Iran
- waar kan ik heen
- wie zal me helpen
- hoe moet ik aan geld
komen,
- ik ben bang dat mannen
mij gaan gebruiken.
En dat laatste is een angst waar de
psychiater ook niks tegen kan doen. Want die berust op een tamelijk reeele
toekomstvisie.
Ik heb Amel verleden week voor het eerst
ontmoet. Een doodgewoon Nederlands meisje uit Iran. Maar zo dodelijk wanhopig.
Dat je blij bent dat Rotterdam geen Waalbrug heeft.
Als ik nu beloof dat ik nooit voor de
grap een 31-jarige vrouw zwanger zal maken zoals Bassie. En niet aan het
songfestival mee zal gaan doen. En me niet zal laten bepotelen door JP
Balkenende.
Wat ik trouwens niet geloof. Want WF Hermans schreef wel in 1951: De
katholieken! Dat is het meest schunnige, belazerde, onderkruiperige,
besodemieterde deel van ons volk! Maar die naaien er op los! Die planten zich
voort! Als konijnen, ratten, vlooien, luizen.
Maar ten eerste is Balkenende niet
katholiek en ten tweede zegt Hermans dus niks over bepotelen.
Als ik dat allemaal beloof mag Amel dan
alsjeblieft in Nederland blijven. Dan hoeft ze die psychiater ook niet meer.
