Je weet dat ik altijd een zwak
voor je heb gehad. De eerste keer dat ik je in het wild ontmoette was voor een
radioprogramma dat live uitgezonden werd vanuit een boekhandel in Rotterdam.
Vanaf de vijfde verdieping. Ik hoorde je op de eerste al tekeer gaan. Ik zeg
nog tegen de techniek: geen microfoon nodig. Dit stemgeluid bereikt de
overzeese gebiedsdelen nog. Luid scheldend kwam je boven.
1. dat ik er toch
graag publiek had? En waarom de deur dan dicht was?
2. en of ik
mezelf nou echt zo idioot overschatte dat ik security nodig had.
Wow, ik hief mijn handen en zei:
nee maar het is een winkel en die gaat over tien minuten pas open. En dat de
security er was voor de stelende winkeldief en niet voor mij.
En toen was ineens die Prem, die
holenbeer in een maatkostuum een klein blozend jongetje, dat bedremmeld sorry
zei. Met nog een heerlijk tv-programma ook. Premtime.
Het is net een pak chips. Het
hapt lekker weg en als het op is denk je: ik lust er eigenlijk nog wel een.
En toen kwam je naar Rotterdam,
naar Katendrecht. Omdat je gehoord had dat daar lastige Antilliaanse jongens
rondhingen. De redactie was het van te voren gaan vragen aan wat snotapen die
buiten aan het spelen waren. Of zij die lastige Antilliaanse jongens waren.
Ja hoor, dat waren ze. En
natuurlijk mocht meneer Prem ’s avonds met ze komen praten. Met de tv erbij?
Joh wat een gezelligheid.!
Die avond kwam Prem en je raadt
nooit wat die jongens deden. Juist, lastig. Ik geloof dat Brian nog de ergste
was. Een in principe lekker joch van 9 jaar. Maar met een nogal ongeremd
gedrag. Dat weet zijn moeder die dan ook hulp voor hem heeft gezocht, dat weet
het Welzijnswerk Antillianen. En dat weet Buro Jeugdzorg.
Nou ken je mij. Meestal als ik
over buro jeugdzorg begin, komt er een groene stroom etter uit mijn mond, een
lava-eruptie van scheldwoorden. Maar dit keer niet. Brian heeft de allerbeste
gezinsvoogd die er is. Die dan ook een gouden plekkie voor hem had geregeld in
een tehuis in Rotterdam waar ze precies zijn stoornis konden behandelen. Waar
hij over een paar weken heen kon.
Maar ja Prem, jij kwam, zag en
kreeg een blikje cola tegen je hoofd en dat werd uitgezonden. En onze
gemeenteraad die toch al vaker met spierbundels denkt dan met gezond verstand,
schreeuwde om bijbelse maatregelen. Oog om oog, kunstgebit om kunstgebit.
Er werd een avondklok ingesteld,
de stadsmarinier ging zich ermee bemoeien. En Brian werd met 8 man politie
tussen zijn 6 broertjes en zusjes uitgeplukt. En weggebracht naar fucking
Limburg. Waar hij mag wachten op een gesloten plek in Groningen. Als er niet
iets nog verder van Rotterdam te vinden is. En van zijn moeder en zijn broertje
waar hij zo gek op is.
Ja, zeg jij nu waarschijnlijk, Prem, daar
kan ik niks aan doen. Ik registreer alleen maar. Dat is niet zo. Niet met
Brian. Of de andere straatjochies van Nederland. Dat zijn wannabee
straat-idols. Die gaan voor hun 15 minutes of fame. Die weten dat ze niet op tv
komen als ze lief naar meneer Prem gaan staan zwaaien.
Brians leven is naar de kloten
maar Premtime ook. Zoals Ralph Inbar geen babanasplit meer kan doen, en Wendy
haar Ushi in de koelkast moest zetten, moet jij ook stoppen. Je hoofd is te
bekend geworden, het is vanaf nu de blikjesvanger van de eeuw. Jammer lieve
brulboei maar dit pak chips is op. Misschien dat je nog een nieuwe kan
bedenken. Want trek blijf ik wel houden.
