Ze was altijd mijn buurvrouw. Een schat van een meid maar met een grote mond. Vooral als ze gedronken had, tetterde ze van alles over straat. Ze liet, als het even meezat en het bier goed viel, in de kroeg haar tieten zien. Allemaal leuk en aardig toen ze piepjong was. Dan vertedert het nog wel iedereen. Maar toen ze voor de zoveelste keer over het hele terras heenschalde dat haar vriend die naast haar zat een hele goeie tandarts zou zijn, omdat ze er gisteravond weer niks van had gevoeld, ging hij bij haar weg. 

 

Er kwamen anderen. Mannen met een nog grotere mond dan zij en hardere handen. Ze werd van de trap afgeslagen en toen er weer op. En alhoewel je in het begin nog medelijden hebt, erger je je na een tiental mishandelingen voornamelijk rot. Aan die griet die toch bij die griezel bleef. Ik verhuisde weg. Er kwamen klachten van de andere buren. Omdat de muziek altijd te hard stond, omdat er altijd geschreeuwd werd, omdat dit overlast was. 

 

Maar toen ging haar vriend langdurig op vakantie. Zo’n negen maanden waarvan zes weken voorwaardelijk. In de koepelgevangenis in Haarlem. En zij raapte zichzelf bij elkaar. Ze kreeg een ander huis van de woningbouwvereniging. En ze ging werken. Ze bleek een uniek talent te hebben voor het omgaan met verstandelijk gehandicapten. Soms gaat ze de kroeg nog wel in en dan laat ze vast aan het eind van de avond haar tieten wel weer zien. Waarbij ze allemaal lachen om de eeuwige grap dat ze eigenlijk een heel huishoudelijke type is: ’s avonds een spons, ’s ochtends een dweil. 

 

Ik denk dat zij de Tokkietoets niet had doorstaan. Dat wethouder Karakus na alle klachten uit haar eerste woning had gezegd: sorry maar wij huisvesten jou niet meer in deze wijk. En dan, meneer Karakus? Dan had zij op straat gestaan en was er veel minder bij elkaar te rapen geweest. En was dit unieke talent voor de verstandelijk gehandicapten verborgen gebleven. 

 

Iedereen heeft het recht op een tweede, derde en misschien wel vierde kans. Omdat er onder de modder van een Tokkie zomaar een diamant verborgen kan zitten. Bij mijn buurvrouw in ieder geval wel.