Ze belde me op. Met een moeilijke vraag, zei
ze. We kenden elkaar wel niet zo goed maar ze had het gevoel dat ze me kon
vertrouwen en of ik mee wilde gaan naar de abortuskliniek.
Dat was wel even schrikken. ‘Ik ben er nog
nooit geweest. Moet ik dan nog iets speciaals doen?’ vroeg ik bezorgd. Ik ben
medisch gezien namelijk nogal een lafbek. Eén drup bloed en je kan me opvegen.
Maar nee, ze verzekerde me dat het alleen om
psychische steun zou gaan. En het was volgende week woensdag.
Ik nam vrij en probeerde me geestelijk voor te
bereiden. Hoe steun je iemand die een abortus gaat laten doen? Ik las het
vakblad voor de moderne vrouw, de VIVA of de Flair. Maar daar stonden alleen
maar treurige verhalen in van meisjes die na hun eerste abortus nooit meer
zwanger hadden kunnen worden. Wat statistisch gezien natuurlijk gelul is maar
waar wel prompt elke jonge vrouw doodsbang van wordt.
Ik haalde haar op met de auto. Ze zag een
beetje bleek maar glimlachte wel. We vonden snel een parkeerplaatsje. En gearmd
liepen we de abortuskliniek in.
Ze waren hartstikke aardig. Ze vroegen of ze
het zeker wist. En toen moest ze de behandelkamer in. Na een halfuurtje mocht
ik bij haar. Ze zei dat ze blij was dat het achter de rug was. En of ik de auto
wilde halen.
Buiten stondPater Koopmans met een stel
diep-gelovigen te demonstreren. De PROLIFE-beweging.
Ze stootten elkaar aan toen ik naar buiten
kwam. ‘Moordenaar,’ siste een mevrouw. En dat namen de andere gelovigen in een
spreekkoor over. ‘Moordenaar, moordenaar, babymoordenaar.’
Ik liep te trillen. Van angst, ja zeker, want
ze liepen me achterna en ik wist niet of ze het alleen bij schreeuwen zouden
laten. Maar ook van woede. Hoe durf je, als mens, om je zo te gedragen?
Ik ga toch ook niet tegen de oorlog staan
schreeuwen bij de begrafenis van een gesneuvelde militair.
Ik heb de auto voor de deur gezet. Nam een
doek mee die op de achterbank lag. En wikkelde mijn vriendin erin. Zodat
niemand haar gezicht zou zien, of haar tranen.
Ik heb gehuild die nacht, niet om die foetus
die nooit een baby zou worden, maar om de pijn van mijn vriendin.
Dat was jaren geleden bij de abortuskliniek in
Utrecht. En nu staat diezelfde PROLIFE-beweging bij de abortuskliniek hier in
Rotterdam.
