Ach, ze gingen zo trots op reis. Ik had ze
uitgezwaaid en stiekem uitgelachen. Omdat ze er met hun golftassen belachelijk
uitzagen. Het zijn eerder mannen die je in een bluesband verwacht dan op een
golfbaan. ‘Ik wacht niet tot jullie ingecheckt zijn,’ riep ik nog. En wat heb
ik daar een spijt van gehad.
Want het was een golfreis en er stonden dus
veel meer mensen met golftassen voor de incheckbalie. Alleen wist niet iedereen
dat dat extra bagage was, die je van te voren had moeten melden.
Het meisje van balie 14 was een geduldig type.
Die checkte rustig ook de niet aangemelde bagage in. En de rij groeide maar.
Het meisje glimlachte verontschuldigend. En
belde toen naar een onzichtbaar hoofdkantoor dat balie 13 ook geopend moest
worden.
Het meisje dat achter deze balie ging zitten
was blijkbaar gestoord in haar ochtenpoep. Want ze keek eerst haar beeldscherm
woedend aan en wenkte toen mijn vrienden.
Die wilden niet. Stiekem hadden ze zich al een
beetje verliefd in nummer 14. Maar dit
kenau-meisje accepteerde sowieso geen nee en zeker niet van twee golfers die
eruit zien als bluesgitaristen. Dus aarzeldend schoven de boys naar balie 13.
Nou, is dat wat, viel haar beeldscherm ineens
uit! Daar ging weer 5 minuten. Nummer 13 werd er niet vrolijker van, loerde
over haar desk. En rukte de paspoorten en tickets uit hun handen. Toen keek ze
met groot misbaar op haar horloge en zei: oh, u bent te laat. Er moet minstens
40 minuten zitten tussen het inchecken en het vertrek. En die zijn zojuist
verstreken.
Mijn vrienden, woeste golfers maar ontzettend
bleu als het om dit soort geharnaste dames gaat, pruttelden en sputterden. Of
het echt niet anders geregeld kon worden?
Nummer 13 wees met haar neus in de arrogante
lucht naar een balie een stuk verderop. Waar niemand zat.
Een van mijn bluesvrienden draaide zich nog
naar haar om. ‘TRUT,’ zei hij uit de grond van zijn hart. En liep naar die
andere balie. Zo dat lucht op.
Na vijf minuten wachten ging de deur open en
kwam de regelmevrouw binnen. En ja hoor, het was weer de TRUT van balie 13.
Gek he, zij kon die hele dag op dat hele
vliegveld niets meer voor ze regelen. Ze zijn maar uitgeweken naar Zestienhoven
waar ze na een uurtje gewoon wegkonden.
Wat de moraal is van dit verhaal?
Dat of je nou bij een incheckbalie bent, of
bij de sociale dienst, of bij de parkeerpolitie, dat TRUT zeggen net zoiets is
als de ochtendpoep.
Het lucht hartstikke op maar kan soms ook heel
storend werken!
