Mijn
zus was bijna 20 toen ze wilde gaan samenwonen met haar scharrel. ‘Nee,’ riep
mijn moeder woest,’ dat is hokken. Dat kan je mij niet aandoen. En je vader al
helemaal niet.’ En vooral dat laatste argument gaf de doorslag want mijn vader
had net een hartaanval gehad en we waren allemaal erg bezorgd dat hij van te
veel spanningen er nog eentje overheen zou krijgen. Dus mijn zus zuchtte,
zuchtte nog eens en zei toen: ‘oke dan gaan we wel trouwen.’
Ik
zal niet zeggen dat mijn moeder triomfantelijk begon te glimlachen...maar ze
zag er mooi wel uit als een kat die een schoteltje room had opgelikt.
En
de hel op aarde brak los. Want toen mijn moeder haar zin had, wilde ze ook
bepalen hoe de trouwjurk eruit zou zien, welke smaak de taart moest hebben en
wie er uitgenodigd zouden worden. Mijn zus probeerde vrouwmoedig weerstand te
bieden. Maar het argument papa plus hartaanval bleef het uitstekend doen.
Ik
was twee jaar jonger en zag het allemaal rustig aan. Toen mijn tijd gekomen was
zei ik tegen mijn moeder: ‘Mam je kan hoog en laag springen, schelden en
tieren, huilen en smeken maar ik trouw nooit. Dan hebben we namelijk maar één
grote rel in plaats van 24 deelruzietjes over sluiers, koetsjes en corsages.’
Dat
had mij toch moeten leren dat je je met een eventuele bruiloft van je eigen
kind nooit moet bemoeien.
Maar
toen mijn zoon zijn liefje op een verrassingsreis meesleepte naar Venetie vond
ik dat patserig. Van een verlovingsring van een half maandsalaris viel ik zowat
van mijn stoel. En toen de bruidstaart 9,50 per stukkie moest gaan kosten,
gingen niet alleen mijn nekharen overeind staan maar de rest van mijn
wanorderlijk kapsel ook.
Ik
zei niks maar mijn zoon zag aan mijn gezicht wat ik ervan vond. Als ik een
pokerface had gehad was ik namelijk wel beroepsgokker geworden in plaats van
praatjesmaker.
Maar
toen ik me vervolgens ook nog rechtstreeks ging mengen in het aantal
bruidsmeisjes en de getuigen, had mijn aanstaande schoondochter het geloof ik
een beetje met me gehad. En opperde vriendelijk dat ik als ik een andere
bruiloft wilde toch beter zelf had kunnen trouwen.
En
toen boog ik beschaamd mijn hoofd en hield snel mijn veel te grote
schoonmoedermond. Alleen die taart van 9,50 per stukkie, ik geloof niet dat ik
er een hap van door me strot krijg.
