Ik heb een hekel aan deurwaarders. Ze komen op een idioot vroeg tijdstip, zodat je in je pyamaatje aan de deur staat. Ze kijken streng. En ze hebben een heleboel slecht nieuws bij zich. Die rekening die je zelf vergeten was en waarvan je stiekem hoopte dat de afzender hem ook vergeten was. Plus een heleboel kosten erbovenop. Incassokosten, administratiekosten, deurwaarderskosten. Ik had vroeger een deurwaarder van 2m10, 100 kilo schoon aan de haak. Hij had een fiets met twee stangen omdat hij er anders doorheen zakte. En hij geloofde nooit dat ik niet thuis was. Hij bleef net zo lang bellen, kloppen en roepen tot je van beroerdigheid maar open deed. Ik loog altijd, dat ik allang betaald had, maar één keer met een rekening van het GEB was dat nog waar ook. De reuze deurwaarder keek streng. Informeerde nog met barse stem of ik echt niet stond te liegen en wilde toen op zijn fiets stappen om het op kantoor uit te gaan zoeken. ‘U mag binnen wel even bellen,’ bood ik aan. Ik loodste hem naar de telefoon. Ik wou wel koffie geven maar die was op. Hij belde de administratie van het GEB. Hij noemde zijn naam, mijn naam en het factuurnummer. En hoorde toen van een snibbige mevrouw dat ik inderdaad al betaald had. ‘Dat is niet zo netjes,’ zei de deurwaarder, ‘waarom hebt u die rekening dan toch naar mij gestuurd?’ De mevrouw snauwde terug dat zij daar ook niks aan kon doen. En de deurwaarder werd boos. Hij vroeg naar een chef die hij ook aan de lijn kreeg en schold hem in keurig Algemeen Beschaafd Nederlands de tering. Dat hij geen zin had om onschuldige jongedames als mij lastig te vallen. Dat hij nu al vaker gemerkt had dat hun administratie een puinhoop was. En dat hij niet meer voor ze wilde werken als dat niet verbeterde. Met zijn excuses én zijn papieren stapte hij weer op zijn fiets. Maar na tien minuten was hij terug en stond hij weer te bellen. Ik trok de deur open, wilde gaan schreeuwen...toen hij mij vanachter zijn rug een zak stroopwafels toestak. ‘Om het een beetje goed te maken.’ Wat een schat hè? Er stond in de krant dat de Vereniging voor Deurwaarders hun gedrag ten opzichte van ons, arme wanbetalers, willen gaan verbeteren. Beleefder en behulpzamer. En heel veel stroopwafels, mag ik hopen!