‘Hallo,’ sprak de mevrouw door de telefoon, ‘ik ben de moeder van Jeffrey. En ik heb uw telefoonnummer gekregen omdat het zo niet verder kan. Mijn zoon zit nu al tien jaar in een tehuis, ze hebben hem getest en drie verschillende stoornissen bij hem gevonden. Terwijl er niks met hem aan de hand is. Want ik heb hem zelf stiekem ook laten testen en wat blijkt: geen stoornis. Het is van de zotte. Ik heb Pauw en Witteman al gebeld. Ik heb Rondom Tien benaderd, de krant heeft er al een stuk over geschreven. Maar het gaat allemaal gewoon door. Zoals zij het willen.

En weet je wat het gekke is? Mijn eigen vader was een Antilliaan, die heb ik helemaal nooit gezien, maar omdat mijn zoon nou een keer wat gepikt heeft, is hij ineens ook een Antiliaan en komt het daardoor. Hij is spierwit, hij geeft licht in het donker, hij heeft blond haar en blauwe ogen. Wie is er dan een Antiliaan. Nou vraag ik je. Maar nee hoor, ze blijven gewoon bij hun eigen diagnose. Dacht je dat er iemand naar mij luisterde?’

‘Ja,’ zei ik snel omdat ze even adem haalde, ‘ik, ik luister. Maar ik heb geen idee wat u van mij wilt.’ Nou dat was helemaal mooi, want zij wist het ook niet maar ze had wel mijn telefoonnummer gekregen omdat ik er iets aan zou kunnen doen. Ik schreef toch stukjes? Nou dan! Dan moest ik maar een stukje schrijven. Over Jeffrey.

En dat doe ik dan nu, lieve mevrouw, en ik hoop dat iemand van Jeugdzorg dit leest, en denkt: die Jeffrey, daar moeten we toch nog eens goed naar kijken. Die is misschien helemaal niet gestoord. Die kan weer gewoon bij zijn moeder wonen. Want ik hoorde de wanhoop in uw stem om het verhaal voor de duizendste keer te vertellen tegen weer iemand die er niks aan kan doen. Ik hoop met grote hope dat het voor u en Jeffrey goed komt maar ik vrees met grote vreze van niet. Want als Jeugdzorg een beleid in zijn kop heeft, hebben ze het niet in hun kont en zullen ze het ook niet snel weer uitpoepen. Sterkte ermee, van harte sterkte!