Ja hoor, de regering is weer wat schoons van
plan. Met ingang van 2009 willen ze weer iedereen die thuiszorg krijgt of
andere zorg die betaald wordt uit de AWBZ gaan herkeuren.
Man, ik heb de blaren nog op mijn vingers
staan van de vorige keer. Van de boze columns die ik toen heb geschreven.Toen
de regering in hun oneindige onwijsheid hadden besloten om iedereen telefonisch
te gaan herkeuren.
Zodat mijn moeder gebeld werd door een
medewerker van een call center. Die haar op de man af vroeg of mijn moeder al
die zorg nu eigenlijk wel nodig had. ‘U kunt toch vast nog veel zelf?”
Mijn moeder kon fucking helemaal niks maar was
te trots om dat toe te geven. ‘En u heeft kinderen die in de buurt wonen?’ ging
de call-girl verder. ‘Dan kunnen die toch ook een handje helpen.’
En weer sprak mijn moeder haar niet tegen.
Natuurlijk niet, ze kon toch moeilijk zeggen dat ik, het kind in de buurt, zo’n
slons was dat ze mij haar schoonmaakdoekjes nog niet toevertrouwde. Dat ik
altijd de volgorde vergeet; of je nu eerst moet dweilen en dan stofzuigen of
andersom.
De thuiszorg van mijn verlamde moeder werd
gehalveerd. Tot gelukkig diezelfde thuiszorg samen met mij protesteerden en we
een herkeuring afdwongen. Waarna het allemaal weer hersteld werd.
Sindsdien komt er bij mij als ik het woord
herkeuring hoor onmiddellijk een groene stroom etter uit de mond, een
lava-eruptie van scheldwoorden.
‘Nee,’ zegt de regering nu, ‘het is een nette
fatsoenlijke herkeuring.’
En dat geloof ik dan niet. Want bij een nette
fatsoenlijke herkeuring weet je als regering niet van te voren wat er uitkomt.
Er kan misschien net zoveel, meer of minder zorg nodig zijn, toch? Terwijl deze
uitkomst van te voren al vaststaat; er moet enorm bezuinigd worden. Ik geloof
dat 60.000 mensen sowieso uit de AWBZ moeten.
Dat betekent lieve mensen, dat als er een
herkeurder bij je langskomt, dat je je trots opzij zet. Dat je niet gaat zeggen
dat het best goed met je gaat, en dat je veel nog zelf kan als dat niet zo is.
Ze pakken je zorg anders af waar je bij staat, ligt of zit. Je gaat zeuren,
zeuren en nog eens zeuren.
Anders kom ik bij je poetsen. En dat wil je
écht niemand aandoen.
